Moja dusza umiera.. czuje sie taka pusta..taka bezwartościowa.. Patrze na szczęście innych i im zazdroszczę.. Nie jestem zawistna, nie myślę "żebyś to straciła", bo i po co komuś życzyć źle.. Zazdroszczę tego czego nie mogę mieć, a raczej tego co się boje mieć.. Jaka ze mnie idiotka.. Czemu nie potrafię byc taka jak inni? No kurwa czemu?!
Śnią mi sie znajomi, dawni znajomi..ich twarze,a nawet całe sytuacje..niektórych naprawdę mi brakuje..
Czasami nadzieja umiera nim się narodziła… Zło trawi jej nasiona, odbiera tlen i wodę… I znika… po cichu lecz bez bólu, bo jak może boleć coś czego nigdy nie było?
Nic nie było… nic..
Chciałabym już nic nie czuć..


"uwierzyłam że złapiesz mnie
zanim zacznę upadać..
A jednak to przez Ciebie
wchłania mnie czerń ulicy"